Tentoonstelling — Gemengde media, Schilderij, Tekening

Let Poets Speak – Emma Talbot

Datum:
18 februari t/m 19 maart 2022
Deelnemer:
→ Galerie Onrust
Planciusstraat 7
1013 MD Amsterdam
Open:
  • donderdag 12:00—17:00
  • vrijdag 12:00—17:00
  • zaterdag 12:00—17:00
Vandaag open van 12:00 tot 17:00

Klaagzangen en kreunen galmen door het landschap, penetreren door de huid tot het diepste van mijn wezen. De pijn zo veilig omvat, drijft nu langzaam naar het oppervlak, er is geen houden meer aan. In een zucht van wind is ze er, helemaal en onverhuld, uit het lijf gebarsten. Zijden doeken wapperen en wrijven er zalvend langs, zacht en troostend. Klaagzangen sleuren me mee, het landschap in, en ik verlies mezelf. Wie huilt eigenlijk? En dan is alles opengereten, kwetsbaarder dan ooit, een open hart, open ogen en open armen.

Emma Talbot is een verhalenverteller, en vertellen doet ze met alle zintuigen. Soms zijn woorden nodig, meestal tekeningen of verf, dan weer de zachtheid van zijde of klanken uit een ver verleden. Haar verhalen zijn sf, zou ecologisch filosoof en feminist Donna Haraway zeggen: ‘science fiction, speculative fabulations, string figures, speculative feminism, science fact, so far.’ (1) De toekomstbeelden komen voort uit diepe verbintenis en kennis van onze tijd, een roerige tijd van steeds grotere ecologische rampen en vergaande ongelijkheden. Anders dan een kritiek is het werk van Talbot een ‘what if..?’.

In het monumentale werk Ghost Calls (2020) figureren Keeners, professionele Keltische klaagzangeressen. In oude tijden bezochten zij de huizen van gestorvenen en leerde de rouwenden hun verdriet te uiten en in contact te komen met hun emoties. Bestaande uit tien beschilderde en beschreven zijden banen, in lappen verdeeld als een patchwork, over de lengte van ruim 13 meter is Ghost Calls een post-apocalyptisch land- schap. Geschilderde vrouwwezens, Keeners zonder gelaatstrekken, in dramatische poses, ineenkrimpend, het uitschreeuwend, tegen muren opklimmend, leren ons afscheid te nemen van de aarde zoals wij die kenden.

De haren van de vrouwwezens lopen over in organische groeisels en rotsstructuren. Stenen zijn tevens een oog dat ons doordringend aankijkt en elders is de huid van een Keener schorsig als een boom. Bovenin zwe- ven losse koppen met wapperende haren. Of zijn het struiken of de beweging van de wind? Het is niet duidelijk waar de mens eindigt en de omgeving begint. Misschien hebben de vrouwen geen gezicht omdat ze geen individuen zijn, maar een representatie van het leven zelf? Ze zijn alle Zoë, het leven, het zijn dat door alles heen stroomt in een oneindige flux. Wij, mensen en andere wezens, zijn niets meer dan tijdelijk klonterin- gen, die na een tijdje weer uit elkaar vallen en andere vormen aannemen. Wij houden zo vast aan ons eigen bestaan, ons eigen ik, maar Zoë sterft nooit, het verandert alleen maar. (2) ‘We cannot hold on to a static past of fixed ideas, everything is in flux and we are still living’, schreef Talbot op een van de doeken.

Het in acrylverf geschilderde landschap is geen solide gegeven met een vaste horizon. De aardlagen sluiten zich en openen zich dwars door elkaar heen. Werelden gebouwd door onze voorouders bestaan uit dikke aardkorsten die we (onbewust) overnemen. Een vrouwfiguur steekt haar vinger in een dikke vloeistof, daarboven staat geschreven ‘reaching beyond the surface to find meaning’. Nu is alles verloren, onherstel- baar verwoest. De aarde, het leven, Zoë, ze hapt naar zuurstof, kreunend en steunend vraagt ze ons om een nieuwe tijd, een nieuw verhaal.

Ghost Calls zijn geschreven en geschilderde non-lineaire verhaallijnen – sf, de string figures van Hara- way. Van elke willekeurige plek op het doek is een andere verhaallijn, of figuratieve draad te volgen. Een logica is er niet. ‘Let Poets Speak. Listen to voices you never heard before.’ De dichters zullen de weg wij- zen naar nieuwe toekomstverhalen.

De weeklagen van de Keeners gaan dwars door gemeenschappen, generaties en gebieden heen. In een klaagzang is verdriet groter dan een persoon, groter dan een enkel moment. De magische vrouwwezens leiden ons door de overgangsperiode, in een rite van zorg en aandacht. Dat is een viezige bezigheid vol tranen, wanhoop, zelf- en grondverlies, bijsturen, vallen en opstaan. Aandacht geven is luisteren naar de situatie naar de materie, zorgen betekent met de handen in de modder.3 Juist in de excessen van de rouw zijn er mogelijkheden tot transgressie, tot ontsnappen aan de opgelegde vormen uit het verleden ‘Do you hear ghost calls? A teary lament for human existence, a shout out to the living to take more care of them- selves, of the world, of each other.’

(1) Donna Haraway (2016), Staying with the Trouble
(2)Braidotti (2013), The Posthuman
(3) Maria Puig de la Bellacasa (2017), Matters of Care

Laura van Grinsven

Emma Talbot
Let Poets Speak is de derde solotentoonstelling van Emma Talbot (Stourbridge, UK, 1969) bij Galerie Onrust. Naast het monumentale werk Ghost Calls zijn er diverse tekeningen te bewonderen.

Talbot woont en werkt in Londen. Recente solotentoonstellingen zijn geweest in Kunsthaus Pasquart ( 2021), Dundee Contemporary Arts (2021), Eastside Projects (2020), en tevens Sounders of The Depths in het GEM in Den Haag (2020). In 2020 won Talbot de achtste editie van de tweejaarlijkse Max Mara Art Prize for Women in samenwerking met the Whitechapel Gallery. Als winnaar van de prijs verbleef Talbot zes maanden in een residency in Italië, om te werken aan een solotentoonstelling eerst in de Whitechapel Gallery en vervolgens de Collezione Maramotti in Italy. Talbots werk is tevens geselecteerd voor de ten- toonstelling van de 59ste Biënnale van Venetie The Milk of Dreams gecureerd door Cecilia Alemani.