Tentoonstelling — Gemengde media, Video | Film

ELECTROPORE – Jen Liu

Datum:
12 mei t/m 2 juli 2022
Deelnemer:
→ Upstream Gallery
Kloveniersburgwal 95
1011KB Amsterdam
Open:
  • woensdag 13:00—18:00
  • donderdag 13:00—18:00
  • vrijdag 13:00—18:00
  • zaterdag 13:00—18:00
→ meld je aan voor dit evenement
Geopend op wo, do, vr, za

Met trots presenteert Upstream Gallery Jen Liu’s solotentoonstelling ELECTROPORE. De tentoonstelling is gebaseerd op het idee van elektroporatie – een methode van genetische manipulatie die Liu heeft gebruikt om geheime boodschappen te implementeren in levend biomateriaal in de vorm van rundercellen, tijdens haar langdurige project Pink Slime Caesar Shift.

De cellen, hangend in roze vloeistof, krijgen elektroshocks: als ze overleven, openen er tijdelijke gaten in hun lichaam, waardoor nieuw DNA kan binnendringen. Dit DNA is door Liu ontworpen en bevat gecodeerde boodschappen over verschillende methodes voor politiek protest en voor alternatieve communicatienetwerken voor arbeidsactivisten die werken onder onderdrukkende regimes.

Als elektriciteit een manier is om nieuwe betekenissen te genereren en over te brengen, kan het ook worden beschouwd als een middel om oude betekenissen te vergeten – losing one’s memory. In de video Electropore (2021-22) wordt elektriciteit opgewekt door de arbeid van Aziatische en zwarte vrouwen, die gevangen zitten in afgesloten objecten en gekrompen werelden. De vrouwen hebben geen identiteit: ze zijn er enkel en alleen voor hun productiviteit omwille van goedkope consumptiegoederen, gedreven door een acid housebeat. Hun brandstof wordt geleverd in de vorm van synthetische roze bubble jelly en junkfood. De vrouwen vormen een perfect synthetische doorlopende cirkel van zinloze arbeid in een wereld die is overgeleverd aan rampspoed en isolement. 

Verschillende teksten – waaronder, maar niet beperkt tot, Fred Ho’s Warrior Sisters (2000) en verhalen uit de eerste hand van elektroshocktherapie en politieke gevangenschap  – zijn samengevoegd om een stem te bieden tegen productiviteit die plaatsvindt in ruïnes: de realiteit van de hedendaagse migrantenarbeid, industriële en data-arbeid die in de 21e eeuw wordt uitbesteed aan het mondiale zuiden.

De schilderijen op papier in de andere ruimte, delen het thema van gevangenschap in gesloten structuren. In dit geval zijn de schilderijen de beperkende context zelf, te zien aan de lichamen en objecten die tevoorschijn komen uit cartooneske gaten die zijn ingebed in oppervlakken van glinsterend goud en roze. Deze beeldspraak komt ook terug in de reeks kleinere schilderijen die grafische afgehakte vingers en luchtige cartoons als een verschrikkelijke realiteit verbeelden.

Als extra laag van de tentoonstelling is het boek A Better Life for the Workers (Volume 1) (2021) ook in te kijken. Dit kunstboek, voor het eerste gepubliceerd in 2013, bevat een handleiding voor Chinese arbeidsactivisten, met zowel de originele Chinese tekst als een nieuwe Engelse vertaling door Jen Liu. De in Hong Kong gevestigde NGO, Worker Empowerment, die deze gids oorspronkelijk publiceerde, werd eind 2021 ontbonden, te midden van de toenemende problemen gecreëerd door de Chinese overheid. Alle winst gemaakt met dit boek, gaat naar de voormalige leden van deze organisatie en hun inspanningen om zich op nieuwe manieren politiek te kunnen organiseren. Het boek fungeert daarnaast als flip book waarin een driedimensionale hand wordt opgelost in dezelfde roze bollen als die te zien zijn in Electropore.

Hoewel het werk van de Liu reflecteert op de steeds meer uitgedaagde politieke context van haar langlopend oeuvre Pink Slime Caesar Shift, is het ook een reflectie op een collectieve staat van zijn gedurende de laatste paar jaar. Dit wordt duidelijk doordat de kunstenaar bevraagt wie wij als mensen nog zijn en wat we ons nog kunnen herinneren – nu we steeds meer losgekoppeld zijn van ons echte lichaam, terwijl we over beeldschermen flitsen. Het lijkt erop alsof we worden gedwongen ons te verstoppen; het grote hopen verandert in een vrouw die in een piepklein appartement bij het raam zit, een sigaret rookt, en moeite heeft om zich te herinneren wie ze vroeger was en speculeert over wat eraan zit te komen.

Jen Liu woont en werkt in New York. Haar praktijk bevat schilderijen, video, choreografieën en genetisch gemanipuleerd biomateriaal. Ze onderzoekt onderwerpen als nationale identiteit, gendered economies, neoliberale industriële arbeid en het motiveren van het opnieuw inzetten van archivale artefacten. Onder anderen ontving Jen Liu in 2022 de Backslash Art Award , in 2019 de Creative Capital Award, de LACMA Art + Technology Lab grant in 2018, en in 2017 de Guggenheim Fellowship in Film/Video.

Haar werk is gepresenteerd in The Whitney Museum, het MoMA, The New Museum, New York; Royal Academy, het ICA in Londen, het Kunsthaus Zürich, de Kunsthalle Wien. het Aspen Museum of Art, de Henry Art Gallery, Seattle, het MUSAC, Leon, tijdens de Shanghai Biënnale in 2014 en de Singapore Biennial in 2019.  Ze heeft meerdere beurzen en residenties mogen ontvangen, waaronder in Akademie Schloss Solitude, Stuttgart, Duitsland, de Sommerakademie, Bern, Zwitserland, de ateliers, Amsterdam, Nederland, en de Pollock-Krasner Foundation, New York.